Անհույս իմ հույսի անհատակ կարոտ,

Անհույս իմ հույսի անհատակ կարոտ,

Իմ փշրված հոգուս կսկիծ դու ցավոտ,

Ոչ իմ արշալույսն է արշալույս՝

Մառախլապատ , թանձրացած այնպես,

Ոչ էլ գիշերս , գիշերվա նման՝փոթորկ և հեղեղ հոգնած կոպերիս...

Եվ այս ամենի մեղսակիցն ես ՝ Դու...

Դու, որ հավաքեցիր ու տարար քեզ հետ

Իմ արշալույսի ծլարձակ սերմը,

Աչքերիս վառ , լուսաշող փայլը,

Սրտիս թողնելով մորմոք քողարկված,

Հոգուս՝ մի թաս թույնով խտացված:

Անհույս իմ հույսի անհատակ կարոտ,

Այս ինչ արեցի՜ր...Կյանքիս ծիլն՝ արմատախիլ,

Հավատքս՝ խարխուլ, ողջ էությունս՝ ավերյալ...

Անհույս իմ հույսի անհատակ կարոտ,

Իմ քրքված հոգուս կսկիծ ու խորով:

Այս ինչ արեցի՜ր...

Կարոտս, կարոտիդ, կարոտ թողեցիր...